Ηρθε από τη Θεσσαλονίκη στα 18 της για να σπουδάσει  υποκριτική. Επειτα από δεκάδες οντισιόν και ανάμεσα από πολλές κοπέλες  επιλέχτηκε τελικά να παίξει τη Ζωή  στο καθημερινό σίριαλ του ΑΝΤ1 Είναι  στιγμές.

Πόσο  χρόνων είσαι;

Εχω κλείσει τα 20.

Πότε  συνειδητοποίησες ότι  θέλεις να γίνεις ηθοποιός;

Από μικρή το σκεφτόμουν, μου άρεσε και πάντα  έλεγα ότι θα ήθελα κάποτε να το κάνω. Στο Λύκειο πια ήμουν συνειδητοποιημένη  ότι αυτό ήθελα, τότε είπα «πρέπει  να γίνω ηθοποιός»!

Είχες κάποιο ερέθισμα;

Τα ερεθίσματά μου ξεκινούσαν από το ότι μου  άρεσε πάρα πολύ να βλέπω όλες αυτές  τις θεατρικές παραστάσεις στο  σχολείο και τα ποιήματα στις εθνικές  γιορτές. Η αλήθεια είναι ότι  ποτέ δεν πήρα μέρος γιατί ντρεπόμουν πάρα πολύ, αλλά ήθελα να το καταπολεμήσω. Ειχα φοβερή συστολή να είμαι μπροστά σε κόσμο και να εκτίθεμαι.

Πότε  σταμάτησες να ντρέπεσαι  και αισθάνθηκες  έτοιμη να το ανακοινώσεις στους γονείς σου  και τους φίλους σου;

Από τότε τους το έλεγα και μάλιστα μου έλεγαν «Κορίτσι, μου πώς θα γίνεις ηθοποιός με τέτοιες φοβίες;» κι εγώ τους έλεγα: «Ντρέπομαι, αλλά θα δείτε ότι μια μέρα θα το κάνω έτσι όπως πρέπει»! Οταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, είπα στον εαυτό μου «τώρα ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου». Ολες μου τις φοβίες και τα άγχη τα ξεπέρασα στη σχολή υποκριτικής.

Σε  τι πανεπιστήμιο πέρασες;

Στο Παιδαγωγικό  Νηπιαγωγών. Σκοπεύω να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Προς το παρόν  πηγαίνω και δίνω εξετάσεις γιατί  δεν μπορώ να παρακολουθώ καθημερινά τα μαθήματα. Παράλληλα, σπουδάζω υποκριτική εδώ στην Αθήνα και είμαι στο δεύτερο έτος. Βρίσκομαι δύο χρόνια εδώ.

Πόσο  δύσκολο ήταν για  σένα, συναισθηματικά, να φύγεις από τη Θεσσαλονίκη και  την οικογένειά σου  στα 18 σου για να ζήσεις μόνιμα στην Αθήνα;

Οταν ήρθα στην Αθήνα, δεν γνώριζα κανέναν. Οι ώρες μου περνούσαν όλες μέσα στη σχολή και δεν το καταλάβαινα. Ηταν λίγο χαοτική η κατάσταση για μένα, που δεν γνώριζα την Αθήνα. Δεν ήξερα τους δρόμους, φοβόμουν να κοιμηθώ μόνη μου στο σπίτι. Φυσικά με τον καιρό τα ξεπέρασα όλα αυτά.

Τώρα  έχεις συνηθίζει; Σου αρέσει;

Τώρα πια μου  αρέσει τόσο πολύ που δεν θέλω να φύγω ποτέ. Καμιά φορά όταν ανεβαίνω στην Θεσσαλονίκη, το σκέφτομαι, να σου  πω την αλήθεια. Μου αρέσουν το σπίτι μου και η Αθήνα γιατί  μου προσφέρει επαγγελματικές ευκαιρίες. Μόνο στην Αθήνα θα μπορούσα να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα. Στη Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Πώς σου προέκυψε το καθημερινό σίριαλ του ΑΝΤ1;

Είναι η πρώτη  μου τηλεοπτική δουλειά Μια μέρα μου είπαν στη σχολή ότι  θα γίνει μία οντισιόν και πήγα.

Φανταζόσουν ποτέ ότι θα κατάφερνες να πάρεις τον ρόλο ανάμεσα σε τόσες υποψήφιες;

Οχι, ήταν πάρα πολλές οι κοπέλες όταν πήγα και είπα «Ωχ, Παναγία μου, τι πάω να κάνω τώρα;». Τελικά όμως μπήκα, τα είπα και έφυγα. Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν πολύ απότομο και πρωτόγνωρο στη ζωή μου. Από 50 κοπέλες, γινόμασταν 40, μετά 30, μετά 20 κι όλο αυτό με άγχωνε ακόμη περισσότερο. Κάθε φορά που με έπαιρναν τηλέφωνο έλεγα ότι είναι η τελευταία φορά.

Πώς σου το ανακοίνωσαν  τελικά;



Με πήραν τηλέφωνο οι δύο σκηνοθέτες μου και μου ζήτησαν να με δουν στο γραφείο. Εγώ νόμιζα ότι θα πήγαινα για ένα ακόμη δοκιμαστικό. Εκεί που περίμενα να μου πουν «Διάβασέ μας αυτό το κείμενο» ή «Παίξε μας αυτό», μου είπαν «Πηνελόπη, είσαι μαζί μας, συγχαρητήρια»!

Κι  εσύ τι έπαθες;

Μου έδωσαν τα κείμενα κι έφυγα αμέσως. Πάγωσα!

Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πήρες τηλέφωνο για να μοιραστείς τη χαρά σου;

Η μαμά μου. Οι γονείς μου ζούσαν το ίδιο άγχος που ζούσα  κι εγώ!

Πώς ένιωσες στις πρώτες ερωτικές σκηνές σου  με τον συμπρωταγωνιστή  σου Πέτρο Μπουσουλόπουλο; Υπήρχε αμηχανία;

Το σκέφτηκα προτού το κάνω. Είχα άγχος για το πώς θα βγουν οι σκηνές. Οταν όμως έφτασε η στιγμή και είδα πόσο πολύ γελάνε όλοι πίσω από αυτό και πόσο χαλαρό είναι, χαλάρωσα κι εγώ. Ολοι σε κάνουν να αισθάνεσαι καλά. Είναι τόσος κόσμος από πίσω που δεν μπορεί το μυαλό σου να πάει κάπου αλλού.

Τι  θυμάσαι από την  παιδική σου ηλικία;

Μεγάλωσα στο  χωριό με τη γιαγιά και τον παππού γιατί η μαμά μου σπούδαζε για 5 χρόνια και μετά πήγα στη Θεσσαλονίκη  όπου ήταν οι γονείς μου. Πολύ ωραία ήταν τα παιδικά χρόνια στο σχολείο με τον αδερφό μου, πολύ παιχνίδι και πολύ ξέγνοιαστα!

Σε  αναγνωρίζουν στον δρόμο;

Εχουν αρχίσει  να σκουντιούνται και να λένε «Είναι; δεν είναι;». Κάποιοι μου λένε «μη σκοτώσεις τη μαμά σου, τη μαμά την αγαπάμε!». Κι εγώ συνέχεια προσπαθώ να τους εξηγώ ότι δεν είναι η ζωή.

Είσαι ερωτευμένη;

Είμαι καλά, είμαι  ευτυχισμένη.

Πιστεύεις στον Αγιο Βαλεντίνο;

Δεν πιστεύω  στη συγκεκριμένη μέρα, πιστεύω σε όλες τις μέρες που μπορεί κάποιος  να εκφράσει τον έρωτά του!

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >