Το γεγονός  έχει ως εξής: πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν ενάντια  στα άδικα και σκληρά μέτρα που προβλέπει το δεύτερο μνημόνιο, το οποίο ενέκρινε πλειοψηφικά η ελληνική Βουλή. Ταυτόχρονα, 2.000 ταραξίες έκαψαν καταστήματα, σινεμά, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν περιουσίες. Τι είδαν σε όλο αυτό το σκηνικό μεγάλα μέσα ενημέρωσης; Χάος, κουκουλοφόρους και θρήνο για το φουαγιέ του «Αττικόν» - μόνο.

Βεβαίως, πριν κλάψουμε το «Αττικόν» -το οποίο θα ξαναλειτουργήσει σε μία εβδομάδα- είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε το δράμα κάποιων  ηρώων, χάρη στη Φωτεινή Πιπιλή, η  οποία αποκάλυψε με λόγια συγκινητικά (και λυγμό στη φωνή που προσπαθούσε φιλότιμα να μην κρύψει) τη μεγάλη αυτοθυσία όχι των πολιτών, αλλά των βουλευτών που ψήφισαν το νέο μνημόνιο χωρίς να υπολογίσουν το πολιτικό κόστος (κανονικά, εικόνισμα θα έπρεπε να τους κάνουμε - αλλά sorry, guys, τελευταία δεν μας περισσεύει ούτε για λαδάκι στο καντήλι).  

ΑΚΟΥΩ ΦΩΝΕΣ

Ο μεγαλειώδης  όγκος της διαδήλωσης δε κάνει  καμία εντύπωση, ούτε και αποτελεί σημείο αναφοράς.

Το ενδιαφέρον εστιάζεται σε εικόνες καταστροφής: φωτιά, ξύλο, μολότοφ και λοστούς  που σπάνε βιτρίνες. Και πριν ακόμα καταλαγιάσει ο αχός της βίας έρχονται φωνές, οι ίδιες πάντα, οργισμένες, καταγγελτικές, ανελέητες, αποφασισμένες, όσο και σταθερά κατόπιν εορτής.

Οι εδώ και  δεκαετίες άρχοντες της πολιτικής  προειδοποιούν με ύφος dirty Harry τους ταραξίες ότι θα τους συντρίψουν, δημοσιογράφοι επαναλαμβάνουν με έμφαση τις θέσεις της Αστυνομίας και όλοι στέκονται στην ύπαρξη «οργανωμένου σχεδίου καταστροφής». Η απουσία οργανωμένου σχεδίου άμυνας και προστασίας από τους βανδαλισμούς περνά ελαφρώς απαρατήρητη.

Στο δελτίο του  MEGA o Μανώλης Καψής από την αγανάκτηση για τους κουκουλοφόρους χάνει τα λόγια του (σχεδόν συναγωνίζεται την Τρέμη - σχεδόν όμως, για να είμαστε ρεαλιστές). «Ναι… ω… το… τι τι τι… μιλάμε για ιδεολογία; Μιλάμε για τοποθέτηση πολιτική, κρατώντας το το το… τη βόμβα μολότοφ στα χέρια;», απορεί ρητορικά και εξανίσταται (ενώ το χρώμα του βαθαίνει επικίνδυνα, θυμίζοντας Γιώργο Τράγκα σε στιγμές μεγάλης ερμηνείας).

ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΕΝΟ ΤΟΠΙΟ

Στο STAR ο Βαγγέλης Γκούμας μιλά για ολοκληρωτικές καταστροφές στον κινηματογράφο «Αττικόν» (του οποίου η αίθουσα δεν έπαθε την παραμικρή ζημιά), σε όλα τα κανάλια ακούγεται το κλισέ περί «βομβαρδισμένου τοπίου». Μέχρι που στον γενικό οίστρο η Ολγα Τρέμη μπερδεύεται και διαφημίζει με καμάρι ότι στη διάθεση του MEGA υπάρχει βίντεο ντοκουμέντο «…το οποίο είναι αποκαλυπτικό για τους βομβαρδισμούς… συγγνώμη, βανδαλισμούς». (Που σιγά τη διαφορά, ε;)  

ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ

Η ενημέρωση  συνεχίζεται. Οι τίτλοι των ειδήσεων μεταφέρουν αυτούσιες τα επιχειρήματα της ΕΛ.ΑΣ., καταστηματάρχες καταγγέλλουν στα ρεπορτάζ ότι Αστυνομία υπήρχε μόνο στο Σύνταγμα.

«Είχαμε θέσει  στόχους και προτεραιότητες», δηλώνει  στα κανάλια ο εκπρόσωπος Τύπου  της Ελληνικής Αστυνομίας, Αθανάσιος  Κοκκαλάκης. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος  οι στόχοι σαφείς: να φυλαχθεί η Βουλή με χημικά και δακρυγόνα από «εχθρούς» (όπως ο Γλέζος και ο Μίκης Θεοδωράκης), οπότε δεν περισσεύουν αστυνομικοί για να φυλάξουν τα καταστήματα από κουκουλοφόρους. Θέμα προτεραιότητας.

Στο βάθος, η  φωνή του Καψή, σχεδόν σε υστερία, επιμένει να ωρύεται για τους κουκουλοφόρους: «Είναι αυτοί ιδεολόγοι; Του κοινού ποινικού δικαίου είναι κι έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν!». Το ερώτημα παραμένει μετέωρο.

Γιατί όλα τα μέσα ασχολούνται με μια μειοψηφία  «κουκουλοφόρων» ή «εγκληματιών», μικρή μπροστά στους εκατοντάδες χιλιάδες που κατέβηκαν στις διαδηλώσεις με μόνο στόχο να κάνουν τη διαμαρτυρία τους να ακουστεί; Και, κυρίως, γιατί η αγανάκτηση του κάθε Καψή για τους ταραξίες να επισκιάζει την αγανάκτηση εκατοντάδων χιλιάδων για δικαιώματα επιβίωσης που τους στερούν; Θέμα προτεραιότητας.

• < Προηγούμενο